Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ταρσίζιο Μπερτόνε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Η Αυτού Εξοχότης
Ταρσίζιο Μπερτόνε
Επίτιμος Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών
O Μπερτόνε το 2010
ΕκκλησίαΚαθολική Εκκλησία
Από15 Σεπτεμβρίου 2006
Έως15 Οκτωβρίου 2013
ΠροκάτοχοςΆντζελο Σοντάνο
ΔιάδοχοςΠιέτρο Παρολίν
Άλλοι τίτλοιΚαρδινάλιος-επίσκοπος του Φρασκάτι (από το 2008)
Ιεροσύνη
Χειροτονία1 Οκτωβρίου 1960
από Αλμπίνο Μένσα
ΒαθμόςΚαρδινάλιος-επίσκοπος
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση02 Δεκεμβρίου 1934 (1934-12-02) (91 ετών)
Ρομάνο Καναβέσε, Βασίλειο της Ιταλίας
ΕθνικότηταΙταλός
ΣπουδέςΣαλεσιανό Ποντιφικό Πανεπιστήμιο
ΡητόFidem custodire, concordiam servare (Προστασία της πίστης, συντήρηση της ενότητας)
Υπογραφή{{{υπογραφή_alt}}}
ΘυρεόςTarcisio Bertone Signature 2.svg
ΔόγμαΡωμαιοκαθολικός
Πρώην τίτλος
  • Αρχιεπίσκοπος του Βερτσέλι (1991-1995)
  • Γραμματέας της Επιτροπής για τη Διδασκαλία της Πίστης (1995-2002)
  • Αρχιεπίσκοπος της Γένοβα (2002-2006)
  • Καρδινάλιος-ιερέας της Σάντα Μαρία Αξιλιατρίτσε στη Βία Τοσκολάνα (2003-2008)
  • Καμεράριος της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας (2007-2014)

Ο Ταρσίζιο Μπερτόνε (Tarcisio Bertone, γενν. 2 Δεκεμβρίου 1934) είναι αξιωματούχος του Βατικανού. Έχοντας χειροτονηθεί ως καρδινάλιος το 2003 από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄, έχει αποτελέσει αρχιεπίσκοπος του Βερτσέλλι από το 1991 εώς το 1995, αρχιεπίσκοπος της Γένοβας από το 2002 εώς το 2006 και Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών από το 2006 εώς το 2013. Τον Μάιο του 2008, χειροτονήθηκε καρδινάλιος-επίσκοπος του Φρασκάτι.

Ο Τζιοβάνι Μπαντιστίνι Μπερτόνε υπηρέτησε ως καμεράριος (ιταλ. Camerlengo: αξιωματούχος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας υπεύθυνος για τη διοίκηση της Αγίας Έδρας κατά τη διάρκεια της περιόδου κενής θέσης του θρόνου του Πάπα) από το 2007 έως το 2014. Στην περίοδο μεταξύ της παραίτησης του Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄ στις 28 Φεβρουαρίου 2013 και της εκλογής του Πάπα Φραγκίσκου στις 13 Μαρτίου 2013, υπηρέτησε προσωρινά ως διαχειριστής της Αγίας Έδρας και ως προσωρινός επικεφαλής του Κράτους της Πόλης του Βατικανού. Θεωρήθηκε ως υποψήφιος για να διαδεχθεί τον Βενέδικτο στο Παπικό Κονκλάβιο του 2013.[1]

Εκτός από την μητρική του ιταλική γλώσσα, ο Μπερτόνε μιλά άπταιστα γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά και πορτογαλικά. Έχει ορισμένες γνώσεις αγγλικών, αν και δεν τα μιλά άπταιστα, και μπορεί να διαβάζει πολωνικά, λατινικά, ελληνικά και εβραϊκά.

Προσφωνήσεις του
Ταρσίζιο Μπερτόνε
Προσφώνηση αναφοράςΗ Αυτού Εξοχότης
Προφορική προσφώνησηΕξοχότατε

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου του 1934, στο Ρομάνο Καναβέζε, στο Πεδεμόντιο της Ιταλίας. Ο Μπερτόνε έχει δηλώσει ότι η μητέρα του ήταν αντιφασίστρια αγωνίστρια κατά την περίοδο του Μουσσολίνι, και ύστερα αποτέλεσε χριστιανοδημοκράτισσα.

Ο Μπερτόνε εξέφρασε τους όρκους του ως μέλος των Σαλεσιανών, ενός καθολικού τάγματος, την 3η Δεκεμβρίου 1950 και χειροτονήθηκε ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Άλμπινο Μέσα την 1η Ιουλίου 1960. Κατέχει διδακτορικό δίπλωμα στο Κανονικό Δίκαιο, με διατριβή με τίτλο «Η Διακυβέρνηση της Εκκλησίας στη Σκέψη του Πάπα Βενέδικτου ΙΔ’ (1740–1758)».[2] Υπηρέτησε ως Καθηγητής Ειδικής Ηθικής Θεολογίας στο Παπικό Πανεπιστήμιο των Σαλεσιανών από το 1967 έως την τοποθέτησή του ως Καθηγητής Κανονικού Δικαίου το 1976, θέση που κατείχε έως το 1991. Ο Μπερτόνε ήταν επισκέπτης καθηγητής Δημοσίου Εκκλησιαστικού Δικαίου στο Ινστιτούτο Utriusque Iuris του Παπικού Πανεπιστημίου Λατερανού το 1978. Το 2001, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ τον διόρισε να βοηθήσει τον Εμανουέλ Μίλινγκο, Αρχιεπίσκοπο Επίτιμο της Λουσάκα στη Ζάμπια, να επιστρέψει στην Καθολική Εκκλησία, αφού ο Μίλινγκο είχε αποχωρήσει από την εκκλησία για να παντρευτεί τη Μαρία Σανγκ, η οποία είχε προσυλητιστεί στην Εκκλησίας της Ενοποίησης του Σαν Μιουνγκ Μουν.[3]

Αρχιεπίσκοπος και καρδινάλιος

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 4 Ιουλίου 1991, ο Μπερτόνε διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος της Βέρτσελι από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’. Χειροτονήθηκε επίσκοπος έναν μήνα αργότερα από τον Μένσα, ο οποίος είχε επίσης χειροτονήσει τον ίδιο ως ιερέα. Κατείχε αυτή τη θέση έως την παραίτησή του το 1995, όταν ορίστηκε Γραμματέας της Επιτροπής για τη Διδασκαλία της Πίστης υπό τον Καρδινάλιο Ιωσήφ Ράτσινγκερ, ο οποίος αργότερα έγινε Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄. Διορίστηκε Αρχιεπίσκοπος της Γένοβας στις 10 Δεκεμβρίου 2002 και εγκαταστάθηκε στις 2 Φεβρουαρίου 2003. Ανεγέρθηκε στο Κολλέγιο των Καρδιναλίων κατά τη συνεδρίαση της 21ης Οκτωβρίου 2003 ως Καρδινάλιος-Ιερέας της Santa Maria Ausiliatrice στη Via Tuscolana.

Αργότερα εξειδικεύτηκε στη σχέση μεταξύ κοινωνικής ηθικής, πίστης και πολιτικής. Συμμετείχε επίσης στην αναθεώρηση του Κώδικα Κανονικού Δικαίου του 1983 και ανέλαβε ποιμαντική εργασία σε ενορίες. Στο Ιωβηλαίο Έτος 2000, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ του ανέθεσε τη δημοσίευση του τρίτου μυστικού της Φάτιμα, τόπος στην Πορτογαλία όπου το 1917 τρία παιδιά ισχυρίστηκαν ότι είδαν εμφανίσεις της Παναγίας, οι οποίες περιλάμβαναν μυστικά και προφητείες.

Ο Μπερτόνε ήταν ένας από τους καρδιναλίους εκλέκτορες που συμμετείχαν στο παπικό κονκλάβιο του 2005, το οποίο εξέλεξε τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄,[4] και επίσης συμμετείχε ως καρδινάλιος εκλέκτορας στο κονκλάβιο του 2013 που εξέλεξε τον Πάπα Φραγκίσκο.[5]

Καρδινάλιος Υπουργός Εξωτερικών

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 22 Ιουνίου 2006, ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ διόρισε τον Μπερτόνε ως διάδοχο του Άντζελο Σοντάνο στη θέση του Καρδινάλιου Υπουργού Εξωτερικών. Ανέλαβε τα καθήκοντά του στις 15 Σεπτεμβρίου. Στις 26 Ιουνίου 2006 ο Μπερτόνε τιμήθηκε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος Αξίας της Ιταλικής Δημοκρατίας.[6]

Η θυρέος του καρδινάλιου Μπερτόνε, κατά την περίοδο κενής θέσης του Παπικού θρόνου το 2013

Παράπονα για την απόδοσή του ως Υπουργός Εξωτερικών άρχισαν να διατυπώνονται ήδη από την αρχή της θητείας του, καθώς δεν είχε προηγούμενη εμπειρία στο διπλωματικό σώμα του Βατικανού.[7]

Δύο εβδομάδες πριν αναλάβει το αξίωμα, ερωτηθείς σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις της Ρωμαϊκής Κουρίας, ο Μπερτόνε παρατήρησε: «Ύστερα από σχεδόν δύο δεκαετίες, είναι απολύτως κατανοητή μια αξιολόγηση του τρόπου με τον οποίο είναι οργανωμένα τα δικαστήρια, ώστε να εξεταστεί πώς μπορούν οι υπάρχουσες δομές να καταστούν πιο αποτελεσματικές για την αποστολή της Εκκλησίας και ενδεχομένως να εξεταστεί εάν όλες θα πρέπει να διατηρηθούν».[8]

Στις 4 Απριλίου 2007, ο Βενέδικτος ΙΣΤ΄ διόρισε τον Μπερτόνε Καμεράριο της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Τα καθήκοντα του καμεράριου περιορίζονται σε μεγάλο βαθμό στη διοίκηση κατά τη διάρκεια του κενού της Αγίας Έδρας. Στις 10 Μαΐου 2008 προήχθη στον βαθμό του Καρδιναλίου-Επισκόπου του Φρασκάτι.[9]

Όταν ο πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ παραιτήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2013, ο Μπερτόνε, ως καμεράριος, υπήρξε ο ασκών χρέη κυρίαρχου για το κράτος της Πόλης του Βατικανού και διαχειριστής της Αγίας Έδρας έως την εκλογή νέου πάπα.

Στις 13 Φεβρουαρίου 2013, στη τελευταία δημόσια θεία λειτουργία του πάπα Βενέδικτου πριν τεθεί σε ισχύ η παραίτησή του στις 28 Φεβρουαρίου, ο Μπερτόνε επαίνεσε τον πάπα Βενέδικτο: «Δεν θα ήμασταν ειλικρινείς, Αγιότατε, αν λέγαμε ότι αυτό το βράδυ δεν υπάρχει μια σκιά λύπης στις καρδιές μας. Τα τελευταία χρόνια, η διδασκαλία σας υπήρξε ένα παράθυρο ανοιχτό προς την Εκκλησία και τον κόσμο, που άφησε να εισέλθουν οι ακτίνες της αλήθειας και της αγάπης του Θεού, για να φωτίσουν και να θερμάνουν το ταξίδι μας, ακόμη και – και ιδιαιτέρως – όταν στον ουρανό συσσωρεύονταν σύννεφα». Ο Μπερτόνε συνέχισε: «Όλοι μας αντιληφθήκαμε ότι είναι ακριβώς η βαθιά αγάπη που τρέφετε, Αγιότατε, για τον Θεό και την Εκκλησία, η οποία σας ώθησε σε αυτή την πράξη, αποκαλύπτοντας εκείνη την καθαρότητα νου, εκείνη την ισχυρή και απαιτητική πίστη, εκείνη τη δύναμη της ταπεινοφροσύνης και της πραότητας, μαζί με το μεγάλο θάρρος, που χαρακτήρισαν κάθε βήμα της ζωής και της διακονίας σας».[10]

Ο Μπερτόνε ήταν ο δεύτερος σε αρχαιότητα καρδινάλιος-εκλέκτορας μεταξύ εκείνων που συμμετείχαν στο κονκλάβιο του 2013 που εξέλεξε τον πάπα Φραγκίσκο, μετά τον προεδρεύοντα καρδινάλιο Τζοβάνι Μπατίστα Ρε. Ο ίδιος θεωρήθηκε υποψήφιος διάδοχος του παπισμού, αν και οι πιθανότητές του να εκλεγεί ως υποψήφιος πάπας θεωρήθηκαν μειωμένες λόγω της αντίληψης ότι αποτελούσε «ενδεχόμενο σκάνδαλο εν αναμονή». Στην τελετή ενθρόνισης του πάπα Φραγκίσκου, ο Μπερτόνε ήταν ένας από τους έξι καρδινάλιους που προέβησαν στη δημόσια πράξη υπακοής εκ μέρους του Κολλεγίου των Καρδιναλίων (μια τυπική τελετουργική δήλωση ότι το Κολλέγιο των Καρδιναλίων αναγνωρίζει τον νέο Πάπα και δεσμεύεται να υπακούει στις εξουσίες και τις οδηγίες του).[11][12][13]

Ο Μπερτόνε υπήρξε μέλος της Επιτροπής για το Δόγμα της Πίστεως, της Επιτροπής για τον Κλήρο, της Επιτροπής για τη Θεία Λατρεία και την Πειθαρχία των Μυστηρίων, της Συνόδου για τις Ανατολικές Εκκλησίες, της Επιτροπής για τους Επισκόπους και της Επιτροπής για τη Προώθηση της Πίστης, μέχρι τα 80ά του γενέθλια, στις 2 Δεκεμβρίου 2014.

Παραίτηση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η παραίτηση του Μπερτόνε από τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών ανακοινώθηκε στις 31 Αυγούστου 2013 και τέθηκε σε ισχύ στις 15 Οκτωβρίου.[14] Ο Πάπας Φραγκίσκος όρισε τον Πιέτρο Παρολίν ως διάδοχό του.[15]

Λίγες εβδομάδες μετά τα 80ά γενέθλιά του, ο Πάπας Φραγκίσκος διόρισε τον Καρδινάλιο Ζαν-Λουί Τοράν ως νέο Καμεράριο της Αγίας Ρωμαϊκής Εκκλησίας στις 20 Δεκεμβρίου 2014.[16]

Σε συνέντευξή του το 2015, ο Μπερτόνε δήλωσε ότι δεν αιφνιδιάστηκε από την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου: «Το είχα υποψιαστεί, αλλά απέκλεισα τις σκέψεις μου. Το γνώριζα πολύ νωρίτερα, τουλάχιστον επτά μήνες πριν. Και είχα πολλές αμφιβολίες. Συζητήσαμε εκτενώς το θέμα αφού φαινόταν ήδη αποφασισμένο. Του είπα: Άγιε Πατέρα, πρέπει να μας παραδώσετε τον τρίτο τόμο για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και την εγκυκλοπαίδεια της πίστης, προτού παραδώσετε οτιδήποτε στον Πάπα Φραγκίσκο».[17]

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. ↑ «Staking a wager on the next pope». CNN. 28 Φεβρουαρίου 2013.
  2. ↑ Zenit. Cardinal Bertone Prefers Activity to Study 15 September 2006
  3. ↑ «Archbishop Milingo Criticizes Moon Sect». ZENIT. 27 Αυγούστου 2001. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 19 Μαρτίου 2009.
  4. ↑ «The Cardinals of the Holy Roman Church: Conclaves of the 21st Century (2005)». Salvador Miranda. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 24 Δεκεμβρίου 2017. Ανακτήθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 2013.
  5. ↑ «List of Cardinal Electors». Zenit. 12 Μαρτίου 2013. Ανακτήθηκε στις 11 Οκτωβρίου 2019.
  6. ↑ «Presidenza della Repubblica». Quirinale.it. 26 Ιουνίου 2006. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Νοεμβρίου 2012.
  7. ↑ Rowland, Ingrid D. "The Fall of the Vice-Pope", The New York Review of Books, 16 June 2014
  8. ↑ CathNews. Cardinal Bertone Wants to be Secretary of Church Not State 31 August 2006 Αρχειοθετήθηκε 31 August 2006 στο Wayback Machine.
  9. ↑ «Archived copy». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Μαΐου 2009. Ανακτήθηκε στις 10 Μαΐου 2008.
  10. ↑ «Farewell address to the Holy Father». Zenit.org. 13 Φεβρουαρίου 2013.
  11. ↑ Οι άλλοι πέντε καρδινάλιοι ήταν ο Τζιοβάνι Μπατίστα Ρε, ο Ιωακείμ (Τζοακίμ) Μέισνερ, ο Τζόζεφ Τόμκο, Ρενάτο Ραφάελε Μαρτίνο και ο Φραγκίσκος (Φραντσέσκο) Μαρτσισάνο. Ο Μπερτόνε και ο Ρε, ο προεδρεύον καρδινάλιος του κονκλαβίου, εκπρωσοπούσαν τους καρδινάλιους-επίσκοπους, ο Μέισνερ και ο Τόμκο εκπρωσοπούσαν τους καρδινάλιους-ιερείς, και ο Μαρτίνο και ο Μαρτσισάνο εκπρωσοπούσαν τους καρδινάλιους-διάκονους.
  12. ↑ Rolandi, Luca (19 Μαρτίου 2013). «Il giorno di Papa Francesco: La messa di inizio pontificato in Piazza San Pietro» (στα Ιταλικά). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 8 Αυγούστου 2017. Ανακτήθηκε στις 15 Οκτωβρίου 2013.
  13. ↑ Inaugural Mass of the Pontificate (Vatican video of Pope Francis' papal inauguration) στο YouTube
  14. ↑ The fall of the vicepope, NYBooks, 16 June 2014.
  15. ↑ «Vatican official blamed for spate of scandals leaves office». Reuters. 15 Οκτωβρίου 2013. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 26 Απριλίου 2023.
  16. ↑ McElwee, Joshua J. (20 Δεκεμβρίου 2014). «Francis names new Camerlengo, interim leader of Vatican at pope's death». National Catholic Reporter. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 20 Δεκεμβρίου 2014. Ανακτήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 2014.
  17. ↑ Purgatori, Andrea. «Meet Cardinal Tarcisio Bertone, Pope Francis' Former Secretary Of State». The Huffington Post.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ταρσίζιο_Μπερτόνε&oldid=11282767"