Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μπριγκίτε Ράιμαν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μπριγκίτε Ράιμαν
Η Μπριγκίτε Ράιμαν μιλώντας ενώπιον της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου της ΛΔΓ, 1966
Γενικές πληροφορίες
Όνομα στη
μητρική γλώσσα		Brigitte Reimann (Γερμανικά)
Γέννηση21  Ιουλίου 1933[1][2][3]
Μπουργκ μπάι Μάγκντενμπουργκ[4]
Θάνατος20  Φεβρουαρίου 1973[1][2] ή 22  Φεβρουαρίου 1973
Ανατολικό Βερολίνο[5]
Αιτία θανάτουκαρκίνος
Συνθήκες θανάτουφυσικά αίτια
Χώρα πολιτογράφησηςΛαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας
Εκπαίδευση και γλώσσες
Ομιλούμενες γλώσσεςΓερμανικά[2][6]
Πληροφορίες ασχολίας
Ιδιότητασυγγραφέας
ημερολογιογράφος
μυθιστοριογράφος
Οικογένεια
ΣύζυγοςSiegfried Pitschmann
Rudolf Burgartz (1971–1973)
Αξιώματα και βραβεύσεις
Βραβεύσειςβραβείο Χάινριχ Μαν (1965)[7]
Ιστότοπος
www.brigittereimann.de
Commons page Σχετικά πολυμέσα
δεδομένα

Η Μπριγκίτε Ράιμαν (γερμανικά: Brigitte Reimann‎‎) (21 Ιουλίου 1933 - 20 Φεβρουαρίου 1973 ) ήταν Γερμανίδα συγγραφέας. Τα έργα της αντανακλούν την πίστη της στα σοσιαλιστικά ιδανικά και συχνά συνδέουν τον έρωτα με την πολιτική ιδεολογία, αναδεικνύοντας τις πολιτισμικές και συναισθηματικές πολυπλοκότητες της εποχής της. Η νουβέλα της Άφιξη στην καθημερινή ζωή (1961) έδωσε το όνομα στην περίοδο της δεκαετίας του 1960 της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας.[8]

Βιογραφικά στοιχεία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπριγκίτε Ράιμαν γεννήθηκε το 1933 στο Μπουργκ (κοντά στο Μαγδεμβούργο) στη Σαξονία-Άνχαλτ και ήταν η μεγαλύτερη από τέσσερα παιδιά τραπεζικού υπαλλήλου. Σε ηλικία 14 ετών, προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα, πέρασε έξι μήνες στο κρεβάτι και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου αποφάσισε να γίνει συγγραφέας. Αφού αποφοίτησε από το λύκειο το 1951, εργάστηκε αρχικά σαν δασκάλα.

Το 1953, η Ράιμαν εντάχθηκε στον κύκλο των νέων συγγραφέων εργατών στην Ένωση Συγγραφέων στο Μαγδεμβούργο και το 1956 έγινε μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της ΛΔΓ.

Το 1960, μετακόμισε στο Χόγιερσβερντα στη Σαξονία, όπου έζησε μέχρι το 1968 και για κάποιο διάστημα εργάστηκε σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας. Από τον Νοέμβριο του 1968, έζησε στο Νόιμπραντενμπουργκ.

Όταν στρατεύματα των κρατών του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία στις 21 Αυγούστου 1968 ως αντίδραση στις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες κατά την Άνοιξη της Πράγας, η Ράιμαν αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση της Ένωσης Ανατολικογερμανών Συγγραφέων που ενέκρινε την εισβολή.[9]

Η Ράιμαν δεν εντάχθηκε ποτέ στο Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας και ήταν επικριτική για την εμπλοκή του κράτους στα λογοτεχνικά δρώμενα της χώρας.

Παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με τον Γκίντερ Ντόμνικ (από το 1953 έως το 1958), τον Ζίγκφριντ Πίτσμαν με τον οποίο δημιούργησε αρκετά συνεργατικά έργα (από το 1959 έως το 1964), τον Χανς Κέρσεκ (από το 1964 έως το 1970) και τον Ρούντολφ Μπούργκατς (από το 1970). Όλοι οι γάμοι της παρέμειναν άτεκνοι.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, διαγνώστηκε με καρκίνο και πέθανε στο Ανατολικό Βερολίνο το 1973, σε ηλικία 39 ετών.[10]

Συγγραφικό έργο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ως συγγραφέας, το πρώιμο έργο της ακολούθησε τον Δρόμο του Μπίτερφελντ, μια πολιτιστική πολιτική στη ΛΔΓ που συνιστούσε στους καλλιτέχνες, διανοούμενους και συγγραφείς να εργαστούν σε εργοστάσια για να αναπτύξουν στενότερη επαφή με τους εργάτες και να καλλιεργήσουν τη νέα σοσιαλιστική κουλτούρα. Η Ράιμαν αρχικά έγραψε στο ύφος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που υποστήριζε το καθεστώς της ΛΔΓ, και ο Βάλτερ Ούλμπριχτ τη διόρισε στην Επιτροπή Νεολαίας της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. [11]

Τα πρώτα της έργα είναι υπερβολικά πολιτικά προσανατολισμένα, με αποτέλεσμα μονοδιάστατους χαρακτήρες, ωστόσο με τα μεταγενέστερα η Ράιμαν συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους συγγραφείς της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας που υποστήριξαν τον σοσιαλισμό στην πατρίδα τους και, ενώ ήταν ενταγμένοι στο σύστημα της ΛΔΓ, στράφηκαν όλο και περισσότερο στην κριτική του.

Στο Η γυναίκα στο στόχαστρο (1956) περιγράφει την τραγική ιστορία μιας παντρεμένης Γερμανίδας που έχει σχέσεις με έναν Ρώσο αιχμάλωτο πολέμου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ένα αμφιλεγόμενο θέμα στη μεταπολεμική γερμανική λογοτεχνία. Ήταν εξαιρετικά δημοφιλές και είχε ως αποτέλεσμα μια ανατολικογερμανική τηλεοπτική εκδοχή το 1962. Ένα έργο της που συνδέει τον έρωτα και την πολιτική είναι Τα παιδιά από την Ελλάδα (1956), το οποίο με φόντο τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο του 1946/49 παρουσιάζει μια ερωτική ιστορία με ήρωες πρόσωπα που μάχονται στις τάξεις του δημοκρατικού στρατού κατά του εθνικού στρατού.

Η περίοδος εργασίας της σε εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας, την ενέπνευσε να γράψει τη νουβέλα Άφιξη στην καθημερινή ζωή το 1961, στο οποίο τρεις απόφοιτοι λυκείου ολοκληρώνουν ένα έτος πρακτικής άσκησης σε εργοστάσιο πριν ξεκινήσουν τις πανεπιστημιακές τους σπουδές. Το βιβλίο σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έδωσε το όνομα στη «λογοτεχνία της άφιξης», όπως ονομάστηκε η δεκαετία του 1960 στην ανατολικογερμανική λογοτεχνία. [12]Για τη νουβέλα της Τα αδέλφια (1963), εμπνευσμένο από την απόφαση του αδελφού της να εγκαταλείψει τη ΛΔΓ, η Ράιμαν έλαβε το βραβείο Χάινριχ Μαν το 1965.

Με την πάροδο του χρόνου η πολιτική της στάση άλλαξε, όπως και οι λογοτεχνικές φιλοδοξίες της: άρχισε να πειραματίζεται όλο και περισσότερο με συνειρμικές και υποκειμενικές αφηγηματικές τεχνικές, ιδιαίτερα στο, μεταθανάτια δημοσιευμένο, ημιτελές μυθιστόρημά της Φραντσίσκα Λίνκερχαντ (1974) το οποίο αναφέρεται σε μια νεαρή, φιλόδοξη αρχιτέκτονα που αναλαμβάνει την πρώτη της δουλειά γεμάτη ιδανικά και έρχεται σε σύγκρουση με την κρατική γραφειοκρατία που εμποδίζει, αντί να προωθεί, τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Θεωρείται το κορυφαίο έργο της.[13]

Τα ημερολόγια της Ράιμαν παρουσιάζουν μια αυθεντική εικόνα της ζωής στη ΛΔΓ και έχουν αναγνωρισθεί ως σημαντικό λογοτεχνικό έργο.[14]

Έργα

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • 1953: Katja. Eine Liebesgeschichte aus unseren Tagen (Κάτια. Μια ιστορία αγάπης της εποχής μας)
  • 1955: Der Legionär (Ο λεγεωνάριος)
  • 1955: Zwei schreiben eine Geschichte (Δύο γράφουν μια ιστορία)
  • 1956: Die Frau am Pranger (Η γυναίκα στο στόχαστρο)
  • 1956: Die Kinder von Hellas (Τα παιδιά από την Ελλάδα)
  • 1960: Das Geständnis (Η ομολογία)
  • 1960: Ein Mann steht vor der Tür (Ένας άντρας στέκεται στην πόρτα), ραδιοφωνικό θεατρικό έργο
  • 1961: Ankunft im Alltag (Άφιξη στην καθημερινή ζωή)
  • 1961: Sieben Scheffel Salz (Επτά μπούσελ αλάτι)
  • 1963: Im Kombinat (Στο εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας)
  • 1963: Die Geschwister (Τα αδέρφια)
  • 1965: Das grüne Licht der Steppen (Το πράσινο φως των στεπών), ημερολόγιο ενός ταξιδιού στη Σιβηρία
  • 1970: Sonntag, den … Briefe aus einer Stadt (Κυριακή, την … Γράμματα από μια πόλη) κείμενα για ταινία μεγάλου μήκους του 1970 για το Νόιμπραντενμπουργκ
  • 1974: Franziska Linkerhand (Φραντσίσκα Λίνκερχαντ)
  • 1990: Erster Verlust (Πρώτη ήττα)
  • 2005: Das Mädchen auf der Lotosblume, Wenn die Stunde ist, zu sprechen - Το κορίτσι στο άνθος του λωτού. Όταν έρχεται η ώρα να μιλήσουμε. Δύο ημιτελή μυθιστορήματα
  • 1997: Ich bedaure nichts - Tagebücher 1955–1963 - Δεν μετανιώνω για τίποτα. Ημερολόγια 1955–1963.

Παραπομπές

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  1. 1 2 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 24  Απριλίου 2014.
  2. 1 2 3 Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας: (Γαλλικά) καθιερωμένοι όροι της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας. 12299326b. Ανακτήθηκε στις 10  Οκτωβρίου 2015.
  3. ↑ (Αμερικανικά αγγλικά) Discogs. 1480566. Ανακτήθηκε στις 9  Οκτωβρίου 2017.
  4. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 11  Δεκεμβρίου 2014.
  5. ↑ Εθνική Βιβλιοθήκη της Γερμανίας: «Gemeinsame Normdatei» (Γερμανικά) Ανακτήθηκε στις 30  Δεκεμβρίου 2014.
  6. ↑ CONOR.SI. 132147555.
  7. ↑ «Heinrich-Mann-Preis». Ακαδημία Τεχνών του Βερολίνου. Ανακτήθηκε στις 12  Σεπτεμβρίου 2015.
  8. ↑ . «ebsco.com/research-starters/biography/brigitte-reimann».
  9. ↑ . «perlentaucher.de/buch/brigitte-reimann-eine-biografie-in-bildern».
  10. ↑ . «lovelybooks.de/autor/Brigitte-Reimann/».
  11. ↑ . «literaturkritik.de/gansel-ich-bin-so-gierig-nach-leben-brigitte-reimann».
  12. ↑ . «buchblogger24.de/ankunft-im-alltag».
  13. ↑ . «complete-review.com/Franziska Linkerhand».
  14. ↑ . «cpjournalist.wordpress.com/Μπριγκίτε Ράιμαν: Μια άγνωστη Ανατολικογερμανίδα συγγραφέας».
Ανακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Μπριγκίτε_Ράιμαν&oldid=11393007"